Dagvers

nieuw leven

2012-01-29T08:43:00.001-08:00

als een plant groeit haar mond op mijn mond
als een zeester mijn hand op haar borst

wie alleen is is nooit van een ander
—gescheiden
wij zijn samen een huid die we delen

er is niets tussen ons
dan het zweet onzer lijven
er is niets tussen ons
dat mij aan je verbindt

-

als een plant bloeit je mond op mijn mond
als een zeester mijn hand op je borst

tot de zon die de aarde verbrandt
ontwaakt
en alles verdort

Kwatrijnen

2011-11-16T17:01:00.000-08:00

XXXIII

Op het muurtje groeien de bloemen
Op mijn stenen hart het gemis
Alsof er niets veranderd is
Het bloeit en laat zich niet noemen

Kwatrijnen

2011-11-14T16:21:00.000-08:00

XXVIII

In de nacht luister ik naar de stenen
Ze murmelen en ik hoor ze groeien
Bloemen die uiterst langzaam bloeien
En verdorren lang nadat ik ben verdwenen

Kwatrijnen

2011-11-08T15:56:00.001-08:00

XXV

Ach dat ik niet vergeven
Maar gewoon vergeten word
Aan het einde van mijn leven
Daar zou ik zelfs mijn ziel voor geven

Kwatrijnen

2011-11-07T19:37:00.000-08:00

XXIV

Twee kattenogen in het donker
Lichten voor mij op in het donker
Is het een droom? Is het gelogen?
Dit onbewogen beweeglijk geflonker

Kwatrijnen

2011-11-03T13:51:00.001-07:00

XXI

De man die in de spiegel woont
Veroudert met de dag
Soms prijkt op zijn gezicht een lach
Soms word ik uitgehoond

Kwatrijnen

2011-10-31T15:26:00.000-07:00

XIX

De boeken die ik heb verzameld
Ze spreken mij toe uit de kast
Een zingt, een ander stamelt
Ik word bij herhaling verrast

Kwatrijnen

2011-10-27T15:38:00.000-07:00

XVII

Het eerste wat ik deed was ademhalen
En het is ook het laatste wat ik doe
De dood, die mij uiteindelijk komt halen
Komt buiten adem naar mij toe

Kwatrijnen

2011-10-26T13:23:00.001-07:00

XV

Bij het ontwaken vanochtend vroeg
Kwam in mij, mijn droom weer naar boven
En wat ik al wist, ging ik nu pas geloven
Het leven is armoe; de dood is genoeg

Kwatrijnen

2011-10-25T12:04:00.001-07:00

XIV

Mijn ziel is als een goede fles wijn
Die rijpt met het verstrijken der jaren
Maar de droesem in mij die wint aan terrein
Ik verval in een roerloos bewaren

Kwatrijnen

2011-10-24T10:51:00.000-07:00

XII

In mijn slaap bezoek ik hét paradijs
En ik weet er ook steeds weer te komen
Na een lange en zeer vermoeiende reis
Val ik er in slaap en ontwaak uit mijn dromen

Kwatrijnen

2011-10-23T13:59:00.000-07:00

XI

Ik was deze dag weer eens aan de kust
En de zee, ze lag er nog steeds
Als een slapende vrouw werd ze wakkergekust
Door mijn lippen mijn woorden mijn geest

Kwatrijnen

2011-10-22T09:39:00.000-07:00

VII

Ik werd uit één woord gemaakt
In één woord werd ik gegoten
Ik ben door één woord ontwaakt
Met één woord zal ik worden besloten

Kwatrijnen

2011-10-18T14:54:00.000-07:00

IV

Vandaag is de zon een oog in de zee
Vandaag is de maan in het daglicht bevroren
Vandaag neem je mij in gedachten weer mee
Vandaag heb ik jou wederom weer verloren

Kwatrijnen

2011-10-17T15:22:00.001-07:00

III

‘s Ochtendsvroeg op het perron
Hoor ik in alle omroepberichten
Je naam, en in de overvolle wagon
Zie ik jouw ogen in duizend gezichten

Kwatrijnen

2011-10-16T16:18:00.000-07:00

I

Ik heb mijn verdriet vermomd
Als een vrolijke jongen die altijd lacht
Het schreeuwen in mij is verstomd
En tot een peilloze snik teruggebracht

2011-06-21T16:26:00.000-07:00

doordat het donker duister is
een schaduw van zichzelf
en in zichzelf een ruimte
zonder vorm maar leegte
als het roept dan huil je
als het schreeuwt en breekt
er is geen kamer

zo lig je wakker
ja het vreet een gat in de tijd
in je dromen je worstelt
er glijdt een hand om je keel
waar het licht uit knijpt
waar het licht is en sterft
in de kamer

afstand

2011-06-09T18:40:00.000-07:00

dat je door wolken en zonlicht de verte
beter gewaar wordt dan zomaar
een stralende lucht

dat is afstand

geen leegte
maar de obstakels daartussen

slaapliedje voor morgen

2011-06-08T14:27:00.000-07:00

wat het oog schildert maakt de borst nat
een uitgevreten vinger wijst mij twaalf koppen aan
bloed op de wijzerplaat

de een vervangt de ander vervangt de een
de een vervaagt de ander de een

koppensnellers in mijn dromen tussen de tellen door
tussen de tikken door tussen de uren het plakt van geronnen gedachten
het wil een rivier zijn en stromen

ook in mijn hoofd schuift het van beelden uiteen
jaarringen als een goochelaarstruc schuift het ineen
barmhartig

als het stolt mag je slapen als het dichtvriest je hart mag je slapen als je donker en stil bent en klein in een hoekje…

J.M.

2011-06-07T14:20:00.000-07:00

lijkenpikkers in de HEMA vandaag
ik draag, goddank, geen zwart

het kan ook mijn stemming zijn
natuurlijk

ik rouw

het gat om mij heen en
het gat in mij
vormen samen de grens die ik ben

een witregel zonder tekst
een zerk zonder naam

Ontwaken

2011-06-01T15:37:00.000-07:00

Zij slaapt nog wat, ik ben al op en kijk
Naar haar: een lichaam in het ochtendlicht,
De handen op de borst, de ogen dicht,
Haar vorm onbewogen; als een lijk

In witte lakens opgebaard. Zij ligt
Doodstil, ook ik verroer me niet, en wijk
Niet van haar bed: zij slaapt, maar tegelijk
Slaapt er een sterven onder haar gezicht.

Zo houd ik ademloos een kleine wake
Voor haar, terwijl ik wacht op haar ontwaken.
Het is de toekomst die ik zie—ontheemd

In dit bedrieglijk moment—die mij
Een ogenblik gevangen houdt, tot zij
Ontwaakt, mijn naam zegt en mijn angst wegneemt.

ik wil nog niet dood zei de gek

2011-05-30T15:25:00.000-07:00

de wind ritselt met zijn vingers aan de lamellen voor het raam
ik laat hem met de regen buiten een oude grijze man

ze fluisteren mijn naam de muizen in het dak

ik ben het gezicht achter het masker vergeten
mijn stem is een eend is een snavel tussen mijn vleugels
zo ben ik een ei in mijn slapende kamer
twee tochtige longen een eitand
een hamer

stervende

2011-05-17T15:14:00.000-07:00

en ik hoor nog de slijpende stem van het water
in de stenen murmelen
een echo op zoek naar zijn bron

tegenwoordig staat er steeds vaker
een dokter dan een priester aan je doodsbed

nu luister:
god is de ene
god is het vele
zo zie ik dat
neem mij niet kwalijk

ik ben graag een job en een jonas tezamen

bidden is voor de laffe profeten
een uitkomst
ik noem het roepen om namen

ik zeg ik ben een dichter ik maak
maak ik een woord uit mijn aders
ben bij mezelf aan het juiste adres
des ochtends en avonds

in de nacht komt de twijfel
het vluchten
—mijn ziel vegeteert in mijn vlees—
ik ontsnap aan mezelf in de slaap
maar in de slaap niet aan dromen ontkom

het plafond is het schrift van mijn vader
mijn hand soms een vlek op de muur
dan weer een lastige stervende vlinder
maar meestal een handschoen van goud
die ik stukbijt tussen mijn tanden

hoe dan het varken dat knort
om de hoek van mijn dromen
verklaren?

is het een kirrende engel?
zijn het millioenen daemonen?

het is het gesprek van de dag
het is het oneindig gemurmel
in de toch niet zo roerloos
als stilstand vermomd zijnde stenen

2011-05-15T17:18:00.000-07:00

er ontsnapt niets aan mijn lippen
dan waarheid
verminkt

de geopende mond een wonde
in het hoofd waaruit ik
gevorkte
mijn dubbele tong bloed

(mijn gezicht in de spiegel
kijkt naar de koektrommel
in mijn hand waar ik op sta)

“ spreken is heilig
zilver is goud”

de aapjes lachen op mijn schouder
daar is het veilig

in het donker
blikkeren mijn tanden als messen
in foedralen verborgen
als een sikkelmaan
achter een dag van dikke wolken en duisterheid

dan snijdt mijn stem het nachtlicht rafels aan
en breekt het zwart met witetende handen
navelloos schaduwdier aan mijn lichaam

wees van het licht zonder ouders
wees van het ouderloos licht

we doen rond 12 uur
een dansje een dansje
doen wij rond twalef uur

en nog bloed ik aarde, steen, de breekbare dingen als water en wijn, broden en glazen

de duivel is een lachende aap
op mijn schouder
30 zilverlingen op mijn rug
leergeld van mijn ouders
mijn navel een oormerk
in een oogwenk gebrandmerkt
met littekenweefsel
het zwijgen opgelegd

zo spreekt mijn buik
noch mijn voorhoofd
ik heb geen 3 ogen
ik fluister een atlas vol namen
van plaatsen
vol plaatsen van namen

mijn nek is een neushoorn
driedubbel gepantserd

de storm

als zij nadert
is niet die wit wegtrekt

het oog is aandachtig
onder de hand van de meester
beeft de pupil

de zee leeft van manen en tranen
daarin ligt mijn ziel
als een bootje onzinkbaar
het dobbert zo stuurloos
en langzaam
het dobbert dobbert dobbert
een dobbelsteen op de golven
en gods hand is genadig

met zijn strijkstok pelt hij
tranen uit een contrabas
een barnstenen sprookje onder mijn huid
een leven bewaren
ik vang zo—merkwaardige octopus
die voor zichzelf een broek maakt—her
en der wat woorden op
bekijk ze aandachtig
vermom mij eens als de een
dan als de ander
leg als een foto in inkt vast
waar en wanneer ik verander

‘er zit geen papier in zijn masker’

ga van A naar U naar M
zonder weerstand
rond het absoluut nulpunt
de stilstand
is waar de as in zichzelf
rondgaat of opgaat
is de vogel die er telkens uit opstaat
met in zijn snavel vlammend
een zwaard voor een tong, een lit-
teken als stem, wit-
sprekende klanken
verbranden zijn veren zijn vleugels
smelten
de wereld de draaitol
tot dan als was in mijn handen
de waarheid zich laat vormen en kneden
tot een beeld dat ik wens
de vrouw die ik droom
het vers dat ik schrijf

bij het lezen van hans andreus

2011-05-13T10:02:00.000-07:00

niet licht wist je
eerder het gebrek aan zwaarte
weer te geven in je woorden
die je rangschikte
naar de wetten
van een andere natuur

ook vertelde je verhalen
over vroeger
met een wolk van heimwee
in je stem
waarachter toch de zon

want nooit rechtstreeks
maar altijd nader
bracht je ons de toekomst in
of bij

en wees ons op de maan
en wees het licht daar aan

2011-05-11T15:19:00.000-07:00

als alles al gezegd is
maak dat het zwijgen zwaarder

de stilte in het bos
voordat de boom valt
is niet de stilte in het bos
nadat de boom gevallen is

2011-05-08T14:07:00.000-07:00

rompsla rompsla onder mijn ogen
het spook dat ik ben achter het spook dat ik was
in lange rijen achter elkaar doorfluisterend alle verhalen

de majesteit komt langs in elke dag een nieuwe gedaante
zoals een vogel dus een sprinkhaan ook
de majesteit is met geen woord te vangen

wij varen door de ruimte heen een eiland
zonder zeilen roer of riemen
stuurloos
ik beschrijf een baan rond de zon
weet daarin de letters mijn vrienden de cijfers
vijanden van het volk de rekenmeesters zij zijn

tovenaars en alchemisten roep ik op in mijn slaapuur
zij komen niet meer de formules kloppen niet langer
als bloed in onze aderen maar grijzen als de dood
langs onze slapen

ik heb tegenover de spiegel een spiegel gezet
daar toen het licht in losgelaten en ik weet
ik zie het niet dus het is er nog

en ik zie dat het er niet langer is
langs mij heen door mijn ogen de hoeken
ervan afgerond buigt het onder mijn allesdoorborende oogopslag
af van zijn baan en naar voren
een atoom in mijn hand
een duif die ik loslaat

Bezoekingen I

2011-05-02T14:06:00.000-07:00

De blinde vingers op mijn huid, ze kruipen als een leger mieren—op zoek naar zoetigheid of oorlog—over mijn gezicht. Het is nacht. Ik lig verstijfd in mijn bed, als een mummie in de lakens gewikkeld.
De verschijning doet denken aan een foto in de krant, een vrouw, die teruggevonden werd in de Maas, na drie dagen ronddobberen.
Een gil kruipt in mijn keel omhoog, als een slang in een boom, op zoek naar een nest eieren. Ik stik er bijna in. Dan sterft mijn stem, wanneer het ding mijn kaken open wrikt, en haar mond op de mijne zet.
Ik kus de dood… verlies mijn tijdsbesef.

Dit is geen droom; dit keert regelmatig terug. Het plafond beangstigt mij. Achtergrond voor bange nachten. Met wie nog te spreken, wanneer mijn tong als een leugen in mijn mond ligt, als een vloek tussen mijn tanden.
Hieruit ontwaken is onmogelijk. Ik schuw de zon daarna, verstop mij in mijn huid. Slijt mijn dagen in eenzaamheid, maar deel mijn nachten met haar, met haar alleen.

2011-05-01T15:03:00.000-07:00

ik heb op mijn lichaam met viltstift woorden geschreven
die niemand lezen kan
ook ik niet met mijn ogen doen pijn
wel staan er krassen op mijn rug
daar liggen haar nagels begraven
daar braken de vleugels tot stompen

dus een gekortwiekte engel
zo ben ik in marmer gegoten dooraderd
met bloed dat steeds stolt in mijn vaten
een hartslag uit steen geslagen
een beitel het klopt en het klopt
als het bloed in mijn slapen

haar naam is gelogen vol vreugde
ik slijp het mes op mijn tong
vloeibaar ijzer in mijn mond
het roest
het regent rode wolken als ik hoest

nog steeds neig ik naar boven, maar wankel,
ik kan niet meer vliegen
wel vallen

en dat wat van steen is verandert
maar langzaam
de stilte is een roerloos liggen in de nacht
verwarmingsbuizen die tikken
het suizen van de koelkast
krakende planken

misschien

nog een wekker
of een klok

tik
tok

tik
tik

tok
tok

ik heb de wijzers op mijn lijf getekend
de tijd staat stil
als niet haar handen volgen de lijnen
op mijn ribben, mijn buik
en zelfs als ik adem diep ademhaal
en het geheim van haar naam
vertel aan de nacht
zwijgt de klok
de bronzen god
zoals zij zweeg
en zich verstopte
in het bonzen
van mijn bloed

uit de overleveringen van dwaalland

2011-04-28T12:47:00.000-07:00

melanklos de sebaldiek ginge rampend door het pos enkwam aldaar een ven vermaakt ‘zozo’ gedacht zijn luchter ‘welk een zekervaart’ en roetsklaps flong hij ropsgeknal de gonder heen. nu was daar filambeem de skonestiek, gewaarlijk in een spiegel overtrapt, en ‘holabo!’ geriep ‘woela woela’ en zo grabalee zij dee alnaar ons melanklos en hoeps! de twee gelukten naar hen heen, en ropseflops gerolden inderteen, hermaakt! zo gaat het haling door de monden zeg en smaking van de lipsberoeven, waarlijkwaarlijk, echtgemeen.

De molenaarsdochter

2011-04-25T13:22:00.000-07:00

Zij was, als men de mensen mag geloven,
Een schoonheid om te zien, wanneer zij in
De ochtendstond het pad op ging, naar boven,
Naar de molen, met de ezelin

Die naast haar liep, bepakt met korenschoven,
Of ’s avonds zakken vol met meel erin,
En zij ernaast, haar armen wit bestoven,
Kwam dan het pad af als een maangodin.

Nu staat de molen stil. De grote wieken
In steeds dezelfde stand, hetzelfde kruis.
Zij gaat er op bezoek, als bij een zieke,

En keert pas ’s avonds laat weer terug naar huis,
Met op haar armen niets meer van het meel,
Maar levervlekken, rimpelig en geel.

een dag gewonnen

2011-04-24T04:00:00.000-07:00

haar borsten door bloemen omhuld
worden door de wind van hun bloesem beroofd
een jaloerse god met grijpgrage handen
roddel en twistziek de wind

en zij is voor ons wat regen is voor rozenstruiken
na grote periodes van droogte
de rosevingerige dageraad een veelvingerig
grijpen en graaien
de witte adem van de dood
de zachte adem van amandelbloesem
in haar keel in haar keel
en haar lakens moeten wel ruiken naar het paradijs

elke ochtend bezweert zij de tijd
met haar gazelletred tredend met voeten de tijd
de tijd die zich vermomd als een oude eerzame man
en haar begerig bekijkt

-mierzoet gebakje voor na het ontbijt-

onder haar huid heerst de zomer de zon
de zinderende hitte boven het asfalt
trilt zo haar huid of mijn ogen
word ik verliefd of bedrogen
bij de afwezigheid van haar gezicht
moet ik denken aan de geur van rozen
of ruik ik haar sterven in het verschiet

zij vormt zich naar mijn handen mijn vingers
ik streel langs haar hals haar sleutelbeenderen haar ribben
ontsluit zo haar lijf voor mijn ogen tast naar haar lijf
met mijn ogen mijn lippen vorm mijn lippen rond haar adem haar naam
haar naam van waaruit zij als een godin uit de zee
voor me oprijst

het is nog vroeg de zon en de gordijnen wit
vermommen nog de rest van de dag het verloop
het stof danst nog in de lucht voor mijn ogen danst nog
alsof het nooit neervalt en de zon kruipt niet
als een slang op haar af maar als een sluier
bedekt haar en laat haar in zichzelf onder de lakens
bestaan uit adem en water en slapen
en ik als een kater kruip naast haar en krul mijn staart om ons heen
wij zijn onaantastbaar en vieren dat met onze handen
en harten strelen en kloppen en draaien om en om
elkaar heen en vergeten de aarde het water en onze namen
wij zijn onze adem een ademtocht lang
prevelen een vergeten formule en bezweren onszelf en de tijd:
we hebben weer een dag gewonnen op de eeuwigheid

vreemd lied door de wind en een droom mij gezongen

2011-04-21T03:35:00.000-07:00

maar ik ben verliefd
op de zus van de wind
en de wereld verandert
de wereld verandert
zij woont in een huisje
van hout op de prairie
de deur hangt er scheef
in de hengsels
mijn ziel waait tussen
de kieren in de planken
waait als een krant over straat
maar nooit
als de krant van vandaag
en de wereld verandert
ja alsmaar verandert
ik wandel door het park
en zie hoe de bomen
steeds maar verwisselen
van kleur en gewaad
zij draagt nooit een jurk
in de zomer zij zingt
naakt onder de douche
in de regen in mei
en ik ben zo verliefd
op de zus van de wind
ik jaag haar overal na
zij gaat door het land
door het land gaat zij
en ik als een krant waai haar na
maar nooit nee nee nooit
als de krant van vandaag

hier is een paar schelpen
zo zingt mij haar broer
en ik luister naar haar
o ik luister naar haar
in het huis van een kreeft
of een krab
een weekdier dat net
als mijn hart zonder pantser
zo zonder pantser
huilt in de nacht
het gejank is dan wat blijft bewaard
en zij gaat over zee
zij rolt als de golven
spoelt aan op de kust
in mijn dromen
en ik droom
o ik droom als de wind
als een zeilbootje varend
op de oceaan
o o o o op de oceaan
en ik ben zo verliefd
op de zus van de wind
maar de wereld
ja hij verandert
en ik jaag
tevergeefs toch haar na
en zij zingt o zij zingt
een lied een lied
dat ik toch nooit eerder hoorde
alleen
af
en toe
af en toe
waaien haar woorden van verre
van verre zoals ook het licht dat toch doet
van al lang niet meer levende sterren
en ik
ik weet het niet meer
ik vergeet zelfs mezelf
in die dagen
en zij vraagt niets aan mij
en ik antwoord te laat
en ze stormt door mijn hart
en ik jaag haar eruit
maar zij spookt in mijn hoofd
en ik jaag haar eruit
maar zij gaat maar niet weg
nee zij gaat niet meer weg
want ik ben zo verliefd zo verliefd
ik ben zo verliefd
op de zus van de wind
zij woont in een huisje van hout
en mijn ziel o mijn ziel
waait tussen de kieren
waait als een krant over straat
maar nooit
als de krant van vandaag
nee nooit als de krant
van vandaag

in het wit

2011-04-18T17:24:00.000-07:00

de woorden die verschuilen zich
in de haperingen van het wit
wil ik verzamelen
dan kruip ik in eenzame hoekjes
ga met mijn vingers langs de randen de vouwen
de rimpels in het wit
vind daar verweesde kinderen
voor dood en verdord achtergelaten

maar ook been ik als een gekooid dier door de straten
op zoek naar de scheuren de breuken

met karteltanden langs de rafels
met witetende handen in het duister

tasten tasten

de vreemde zuurboei smaken de lange tongval maken
rond als een rotsblok van vele jaren
rijst de zon rijst de zon op
in haar haren

alleen een vrouw kan zo dat teweeg
daar vind ik genade mijn stem
in mijn borst zwelt een bergbeek een lente
en o
overstroom ik
daar ligt mijn stem op de stenen aan haar voeten
geknield als een zielige priester
die wel wil maar niet mag
aan de zoom van haar jurk
aan de zoom van het gras

dan richt richt mijn vader een altaar op
dan worstelt een spierbonk met olie ingevet
met stieren en wilde zwijnen
offervlees voor armzalige goden
die de dood niet kennen

het vuur wordt ontstoken
de rook stijgt op

goud goud godendrank het zonlicht druipt
uit haar hoofd zij is een stralenkrans
een glimlach

ik een aarzeling een hapering
stil
in het wit

nu dan

2011-04-11T15:51:00.001-07:00

nu dan de regen valt
in de donkere aarde valt
op de dorstige aarde valt
in de nacht in mijn tuin valt
en de donkere grond wordt wakkergeschud
en de dorstige planten drinken drinken
als een dorstige donkere man
die na een veldtocht van vele dagen
met groot genoegen zijn kroes uitdrinkt
het schuim van zijn baard en snor veegt
diep zucht
en vraagt om meer

kan ik eindelijk eindelijk
slapen

2011-04-10T15:39:00.000-07:00

de lente is een aapje op mijn schouder
zo vrolijk en blij
ik draag een orgeltje op mijn zij
en draai een liedje daarmee

dan dansen dansen de mensen
en mijn aapje danst mee
kijk hem eens lachen
kijk hem eens springen

hoezee hoezei ei ei

het is een vrolijk kereltje
zo in zijn rode pak
en met zijn rode hoedje op
kijk hij eet een pinda
kijk hij doet een rondedans

hoezei hoezee hee hee

en ik draai en draai
aan mijn orgeltje

hoezee hoezei hoezee
hoezei hoezee hoezei
hee hee
ei ei

verzamelnaam!

2011-04-06T12:43:00.000-07:00

het is nu tijd voor deze dagen
er komen geen verhalen meer
we moeten liegen en het blauw
uit de lucht halen of het ijs
uit haar adem

dit is geen test dit is een aanslag
op de boegspriet een neusaap
in de scheepsromp een bruiloft
geengeengeengeen vragen!

de stembanden zijn met de longen
lek gestoken het woord is verkankerd
een rotte hoestaanval een roestwolk
de dingen worden opgeblazen
de mensen sterven niet meer zachtjes
in een hoekje alleen omringd door
hooguit een paar dierbaren
neen, zij klampen zich vast aan documentatie
niet de verdwijnput maar de vergaarbak
is het gevaar van vandaag
de hamsterwangen zwellen zwellen maar
en niemand niemand luistert nog
niemand vraagt nog om antwoord
dus luister! geengeengeengeen vragen!
we moeten weer opnieuw leren liegen
de dingen weer onvoorstelbaar mooi maken
en dan op onze donzen kussens dan pas
op onze donzige donzen kussens zachtjes
onopgemerkt
inslapen

de zwanenbroeders

2011-03-30T08:11:00.000-07:00

door taal wordt ook hun rust verstoord
ze spreken minder met dan door
elkaar, en elkaar steeds meer tegen,
ontsteken dan in grote toorn

de zwanenbroeders

2011-03-28T16:26:00.000-07:00

ze alledrie vervloeken hem
de eerste met een stille wens
de tweede sprak een lelijk woord
de derde deed het in gebed

de zwanenbroeders

2011-03-26T13:01:00.001-07:00

ze spreken in een vreemde taal
tegen de bomen en elkaar
maar met een menselijke stem
dankzij een boze tovenaar

de zwanenbroeders

2011-03-25T13:08:00.000-07:00

en bij de driftmond der rivier
leven de zwanenbroeders drie
ver weg in 't diepe diepe dal
waar niemand hen ooit hoort of ziet

er was iets verwaarloosd...

2011-03-24T17:44:00.000-07:00

een raam
is ook maar een gat
met een muur
eromheen

2011-03-18T10:56:00.000-07:00

een glazen stolp gevuld met rook
het is bewolkt vandaag
de kerktoren dreigt de lucht
een opgeheven arm, zijn spits
tot vuist gebald
het lijkt een vingerwijzing gods
een wonderlijk gebaar, en dan
barst het carillon
in huilen uit
en springt de kerkklok uit elkaar

2011-03-17T17:24:00.000-07:00

zo ren ik als een hond
door de kamer op jacht
naar mijn staart of de zon

zo leg ik mij te rusten
als een kat, lang, lang, drentelend
draaiend, omwentelend, pootje
voor pootje proberend, om dan
na lang aarzelen, één oog dicht
het andere half, de wereld
bespiedend, indromend tot
het gerammel van brokjes
je wekt of de hond
die in zijn jacht over je heen valt

L.S.

2011-03-16T16:31:00.001-07:00

en van uw lippen naar mijn oren fluistert de onsterfelijkheid
een echo hangend tussen wanden één ravijn

‘ik blijf... lijf... lijf...’

mijn mond is een doopvont ik dompel u onder

wie druipt van het bloed is nog levend geboren
wie sterft zonder naam
laat nooit van zich

de tijd is een raadsel ik vraag u wanneer
werd de navel de navel de avond de morgen
het uurglas verzandt in gebaren
de wijzers verraden niets
dan de stilstand
der evenwichtskunstenaren

en van mijn lippen naar uw oren fluistert de eeuwigheid
een echo balancerend op de rand van het ravijn

Eenmalig aanbod voor beperkte tijd.

2011-03-09T12:55:00.000-08:00

Na meer dan duizend lange dagen
Wil ik de lezer ook eens vragen:

Bent u blij met wat ik schrijf,
Of heeft u iets te klagen?

Wilt u dat ik schrijven blijf,
Of wilt u mij verjagen?

U kunt, wellicht als tijdverdrijf,
Voor eenmaal reageren op
het daag'lijks vers dat ik bedrijf.

2011-03-07T15:10:00.000-08:00

achter mijn tanden blikkert de zon
het staal is een aanklacht tegen het bloed
mijn wonde een voordracht

zo scheurt mijn gezicht voor u open
zo koopt u een kaart en gaat zitten

2011-03-06T12:14:00.000-08:00

De dagen sterven, sterven dagelijks
En rijzen daag'lijks uit de dood weer op
Dat geeft, gelijk het sluiten van een strop,
De schemering iets onbehagelijks.

2011-03-03T15:28:00.001-08:00

het licht zweeft door de vestestraat
het is 3 maart 2011
en ik ben, al zeg ik het zelf
er toch al aardig in geslaagd
met dit of dat, en hoe het komt en gaat,
gewoon een dag of wat tevree te zijn

niet dat ik nu volmaakt gelukkig ben, maar kwaad
op god of het verloop der dingen,
nee, dat lijkt niet meer aan mij besteed,

en nu dat licht
het zweeft maar door de vestestraat
ik kijk ernaar, ik raak het bijna aan,
het is, als zweef ik ermee mee
als zijn het licht en ik één ademtocht
die door een groter ik geademd wordt

Gebed

2011-03-02T11:24:00.000-08:00

Ik vraag berouw voor al mijn zonden
Ik deed het niet uit kwade wil
Al werd ik soms door haat verslonden
Ik vraag berouw voor al mijn zonden
Soms deed ik niets, en bleef ik stil
Wanneer het goede werd geschonden
Ik vraag berouw voor al mijn zonden
Al deed ik niets uit kwade wil

levensloop

2011-03-01T15:59:00.001-08:00

ik ben uit onvrede geboren, een ziel
verlangt niet naar de eeuwigheid, dat is
te makkelijk, en te dichtbij, maar sterven
als een vlam, daar ligt de werkelijkheid
verborgen, daar neem je wel een lijf voor aan—

het vlees kent meerdere geheimen, in elke
cel een antwoord, en elke gedachte een cipier,
het wachtwoord vraagt om een maagdelijke tong,
een mond die nog nooit met een stem is besmet,
maar de stemband ontstemd/t, en de vraag is een klacht,
het lied sterft in de keel als een vogeltje, een vogeltje
in een kooitje, onder de grond, in de een
of andere mijnschacht...

...en de ziel explodeert

2011-02-27T12:36:00.000-08:00

mijn hart, het reist alleen, het booggewelf
waarin het zich verborgen houdt, de zwarte steen,
nat van neergeslagen dauw, de ondergrondse
duisternis, die als een maanloze nacht, een
poolwinter is, er groeien mos en schimmel op de muren,
er liggen bleke beenderen verspreidt over de vloer,
droog knappend onder onze voetstap, er heerst een onaangename
stilte in de lucht, roerloos, taai, verdikt...

2011-02-23T16:20:00.001-08:00

de schaduw die wegvlucht in haar decolleté
vind ik later terug als ik kijk naar haar billen

Herinnering

2011-02-21T12:47:00.000-08:00

Inmiddels is het stenen voorportaal
Door wind en weer door wind en weer versleten.
Het geeft het marmer glans, het glimt als staal,
De originele kleur is langvergeten.

De treden zijn gebroken, in de spleten
Verschuilen hagedissen zich—een vaal
Patroon ontsiert de huid—ik heb geweten
In welke vreemde uitgestorven taal

Er ooit een opschrift boven stond geschreven.
Nu ben ik oud. De tijd—zijn tanden knarsten—
Als hagedissen lopen rimpels op

Mijn huid. De steen waaruit ik werd gedreven
Was niet bestand tegen de harteklop
Die als een vloek mijn aderen deed barsten.

h.f.

2011-02-19T15:23:00.000-08:00

zij laat zich wegzakken in het water
een tweede huid die haar omhult
een hete zwijgende omhelzing
hier is, een ademlengte lang,
geen ander, hier is zij echt
alleen, vingers, tenen, harteklop
in haar longen, haar oren—

een vertraagde filmopname,
hier is de tijd niet langer gevangengezet
in de wijzers van de klok

zij opent haar ogen, een wiegelend
oppervlak, een wiegelende wereld
hangt haar boven het hoofd, wolken
als stoom, het elektrische licht
van de zon; haar badkamer, maar
een andere vreemdere wereld

hier is hitte, vrijheid, eenzaamheid
hier is zij vloeibaar haar gedachten
hier is zij niet nat maar water
(ondergedompeld)

de schreeuw om lucht—die alles
begint en beëindigt—komt later
en op het laatst nog
de stop die wordt verwijderd
de wegslurpende hel in de trechter

Deze druppel lucht

2011-02-17T15:22:00.001-08:00

In kouder dagen werd de druppel lucht
Die in het ijs bevroren zit gevangen.
Zo werd een gletsjer met een tijd bevrucht
Van eeuwen eeuwen terug, zo werd een lange

Winterslaap—in stilte—aangevangen.
Het ijs, zijn heerschappij, en het gerucht
Van blauw gekraak, het wekte het verlangen
Te ontsnappen aan de vorst. Zijn vlucht

Ging ongemerkt voorbij, het ijs beweegt
Altijd, het leeft, en ademt als een beest,
En deze druppel lucht, zo oud en toch

Zo vers, onsterfelijk, het had er nog
Genoeg; een ademtocht was hij geweest,
Hij was uniek, maar nu in lucht geleegd.

in de spin

2011-02-15T17:02:00.001-08:00

pas als als een dief
een insluiper de mist
de kermis binnengleed
kwamen de lichtjes
spelen de kermismensen
hadden geen gezichten
daarachter vloog de nacht
in tentakels voorbij
grijpend naar sterren
en olie

haar hand
gleed als een dief
een insluiper in de mijne
en ik hield haar vast
als mijn hart alle bange
omwentelingen lang

omhelzing

2011-02-14T16:48:00.000-08:00

haar hart klopt in mijn bloed
zo ik bij haar
wij zijn tot in onze haarvaten
verstrengeld
daar hoef je geen ziel voor
te verzinnen
zelfs onze huid is een rekbaar
begrip

de goden in mijn handen

2011-02-13T16:20:00.000-08:00

de goden dansen in mijn handen
wie zegt dat ze groot en sterk zijn?
ze lachen veel en zingen samen
in een taal die ik niet meer begrijp

ik laat ze vallen zo is het wel
genoeg geweest de scherven veeg ik
met stoffer en blik bijeen
het rinkelt rinkelt wanneer ik
ze de pedaalemmer inschuif

goed eten

2011-02-11T18:22:00.000-08:00

hard werken
hard drinken

veel lachen
soms huilen

en onstuimig
liefhebben

Aan wie dit leest.

2011-02-10T15:55:00.000-08:00

Gegroet, u bent te laat gekomen,
de hand die deze woorden schreef
is vertrokken naar een ander land,
en zelfs de inkt die niet bestaat
vervliegt weleens.

Dit is geen brief. Dit is geen afscheid.
Dit is een afstand. Mijn stem is een brug.
Neem mij niet kwalijk.

Mijn stem overbrugt deze afstand vandaag
of morgen,
u bent de horizon, de overkant, de andere
oever, ik zwaai met mijn mond en groet u,
hoed in de hand, pen in het water, tong
op de grond

-

2011-02-08T15:45:00.001-08:00

een eenvoudige maaltijd
een houten tafel
rafelige kleding

een zin zonder werkwoorden
ongeschoren

een bed, warmte, vier
kale
muren

de keizer

2011-02-07T16:01:00.000-08:00

een lelieblank gelaat, waarin twee ogen
zijn gezet, als twee juwelen in ivoor,
daaronder de suggestie van een neus,
dat is voldoende, een haarfijn penseel
trok de strepen voor zijn mond, zijn oren
door een zwarte kroon verborgen,
naar de regels van een eeuwenoude rite,
door maagdelijke kapsters gekapt-

hij heeft het lichaam van een jongen,
zijn gewaad reikt tot de grond, alleen
zijn handen zijn zichtbaar, rustend
in zijn schoot, als hij, geknield,
rechtspreekt van zijn troon

Niet voor de poes

2011-02-06T15:28:00.001-08:00

Ik kocht een mooi en kostbaar verenkussen,
Gevuld met ganzendons; het was zo zacht
Als maanlicht op een late zomernacht,
Een stukje linnen met een wolk ertussen,

De wangen van een meisje, als ze lacht,
Zo bol en rond stond het, als om te kussen,
Het was het ruisen van een zwerm mussen.
Ik kocht het voor de poes; maar zij, zij dacht:

Bekijk het even met die nieuwigheid.
Ik heb geen boodschap aan het merk, de prijs,
O nee, dat maak je mij de kat niet wijs.

Ze rook er aan—de minderwaardigheid
Ervan—ze heeft het nauwelijks bekeken,
En kroop weer op haar oude vieze deken.

2011-02-01T15:31:00.001-08:00

jezelf tegenspreken
en toch gelijk hebben
dat is poëzie

alleen de regen

2011-01-31T15:35:00.000-08:00

er is hier, nu de kamer leeg is,
niet veel over van jouw leven,
de muren, ja, ze spreken,
vertellen een vergeeld verhaal
besmet met witte vlekken

(waar eens een foto hing, een
schilderij, een brief van
jou aan mij)

de poes herkent me niet
ze jaagt op vogeltjes
ik jaag haar weg
ze luistert niet

gas&licht zijn afgesloten
het water uit de kraan is bitterkoud

ik was mijn handen
gooi een plens naar de kat

het beest rent blazend weg

de tuin is leeg
—eindelijk—
zo is het bijna volmaakt, alleen
de regen ontbreekt

Ik heb

2011-01-30T15:41:00.000-08:00

Ik heb, nu deze stilte is gekomen,
Een vreemdeling die zwijgend in mij woont,
Een tweede hartslag door mijn aders stromen,
Een visioen dat zich maar niet vertoont,

Een afgrond tussen waken en mijn dromen,
Een spiegelbeeld dat mijn gedaante hoont,
Een leegte die mijn plaats heeft ingenomen,
Een witte schaduw die mij volgt. Hij troont,

Gelijk een heerser uit de oudste tijden,
Op een gouden zetel in mijn borst.
Zijn hand gebied: één achteloos gebaar

En ik deins terug, mijn stem verstomd; een vorst
Is hij, mijn lippen vriest hij aan elkaar,
Voorgoed: ik kan me nooit van hem bevrijden.

Haar naam

2011-01-28T17:40:00.000-08:00

Ik heb haar naam nog eenmaal uitgesproken,
Vannacht, toen alles stil was. Mijn gefluister
Brak haar door; en zo door mij verbroken—
Een (...) losgekomen van haar kluister,

Zo lang van licht en liefde al verstoken—
Vertrouwde ik haar naam toe aan het duister.
Ik ben toen voor de galm weggedoken
In mijn slaap. Nu komt de dag. Ik luister

Naar de echo in mijn ziel. Het wachten
Is het ergst, een leegte—groot en stil—
Ze neemt bezit van mij, ze wordt de spil

Van mijn bestaan; en zelfs in dit gedicht
Blijft niets bewaard dan deze twee gedachten:
Dat ik ontwaak, en zij niet naast me ligt.

-

2011-01-27T17:30:00.000-08:00

een witte hand achter het glas
als bedorven maanlicht
zo streelt hem de nacht
in zijn slaap

hij wordt door zijn dromen geworgd
bij het ontwaken
er wacht hem geen vrouw
dan zij die vertrokken is

als een geest een sliert ochtendmist
die verdampt in het vernietigend zonlicht

maar in stilte

2011-01-25T14:44:00.000-08:00

de schipper schampert met de taal
hij zegt de zee verstaat je niet
en god is voor een vloek niet bang
maar als de storm opsteekt
dan zien we hem zijn pet afnemen
en knielen
één weesgegroetje lang

Meisje aan het strand.

2011-01-24T08:35:00.000-08:00

Zij loopt het liefst over het natte zand.
Alleen, wanneer het waait, en hoge wolken
Als golven zijn, de hemel als het strand,
En de gedachten die haar geest bevolken

Een speelbal voor de wind: zijn wilde hand
Beroert haar ziel, laat alle zeeën kolken
In haar binnenste; en zo ontspant
Het vast verdriet, alsof door duizend dolken

De grijze massa stukgesneden wordt.
De zon breekt door. Het licht dat in haar schijnt
Stroomt van haar af, de duisternis verdwijnt

Met elke traan die zij—gelouterd—stort.
Het ebt weer weg. De vloedlijn zakt en lijkt
Een horizon, een grens die haar ontwijkt.

Een oude man

2011-01-19T15:48:00.001-08:00

Hij beeft. Ik zie hem lopen in de stad.
De etalageruiten schuifelt hij
Met trage pas en lege blik voorbij.
Hij wordt weerspiegeld in het glas. Een wrat

Groeit op zijn linkerwang, en hij vergat
Waarschijnlijk zich te scheren, want een rij
Van grijze haren siert zijn kin. Bij mij
Brengt deze man—tja—iets teweeg. Maar wat?

Ik wist niet eens dat ik het in me had,
Voor ik hem zag was ik nog jong en vrij
Van dit gevoel. En nu? Het grijpt me bij
De keel; een kille hand die mij omvat.

Ik ril. Opeens heb ik het stervenskoud.
Ik weet het nu. Hij beeft, want hij is oud.

2011-01-16T16:22:00.001-08:00

de peren in de boom
vallen als tranen op de grond
ik raap en eet ze op

ze zijn zo zoet en rijp
het sap druipt lang mijn wangen

de druppels hangen als peren
aan mijn kin
voordat ze vallen

VI.

2011-01-12T12:38:00.000-08:00

Wie weet
Voor hoeveel dagen hij daar doof en stom
Gelegen had—er is geen maatstaf voor
Vergetelheid—hoe lang hij werd geplaagd
Door kou, door dauw, door regen op zijn tijd,
De blakerende zon, het mos dat groeide
Op zijn huid, de kriebelende beestjes
In het gras, hij heeft het niet beleefd,
Maar nu, na zijn herrijzenis, ervoer
Het oor van Malchus wat hem overkwam,
En alles vond in hem gehoor.

V.

2011-01-05T14:12:00.001-08:00

Het trommelvlies
De stijgbeugel, het aambeeld en de hamer,
Een venster dat ovaal een uitzicht geeft
Op—naast het slakkenhuis—een labyrint
Waarin het evenwicht verborgen ligt,
Eustachius zijn buis, dit alles was nog steeds
Intact, maar van de schelp afgesneden,
En toch, een wonder was geschied, want in
Het oor van Malchus klonk de gil waarmee
Het meisje om haar vader riep.

IV.

2011-01-04T13:02:00.001-08:00

Maar na die schrik werd zij pas echt bevreesd,
Hier was geweld gepleegd, en het bewijs
Lag voor haar voeten in het gras, bebloed,
Mismaakt, verfrommeld tot een stukje vlees,
Met verderop een stukgescheurd gewaad,
Dit alles vormde in haar kindergeest
Zich tot een gruwelijke daad, een beeld
Waartegen zij gewaarschuwd was, verkracht
Of zelfs gemoord was hier, zo werd voor haar
Het oor van Malchus het symbool van dood
En aangetaste eer.

III.

2011-01-03T15:00:00.000-08:00

Ik denk
Zo bij mezelf dat er een meisje is geweest,
Een jaar of zestien, zeventien, haar huid
Beschamend voor olijven, glad en glanzend,
Haar ogen, zwarte pitten, doen een man
Zijn tanden breken, zwarter dan die ogen
Nog haar lokken, eenvoudig in een doek
Gewikkeld, soepel is haar lijf, haar mond,
Haar lippen, olie en fluweel, dat zij
Het oor van Malchus vond, het niet herkende
Eerst, en toen liet vallen met een schreeuw.

II.

2011-01-02T16:25:00.000-08:00

De woorden die
Gesproken werden na die ene houw,
Die niet het zwaard, maar wel de hand die het
Hanteert, verdoemden tot het zwaard, die spraken
Van berusting, niet van wraak, de beker
Noemden zij geschonken, een geschenk,
En dit geschenk moest worden leeggedronken,
Ze vielen afgehouwen op de grond
En bleven achter, ongehoord, alleen
Het oor van Malchus ving ze op, en heeft
Ze voor het nageslacht bewaard.

I.

2011-01-01T16:14:00.000-08:00

Nadat hun voeten van de heuvel waren
Vertrokken, een jongeling, door anderen
Ontbloot, gevlucht was in de nacht, het gras
Alweer was opgeveerd—geen spoor verried
Dat hier een misdaad was geschied—de morgen
Door de haan al aangekondigd werd,
Het bloedgeld was verzilverd in een strop
En al het volk schreeuwde om zijn dood,
Lag daar nog steeds, doof en reeds vergeten,
Het oor van Malchus, eenzaam tussen de
Olijven en het loof.

2010-12-31T16:41:00.001-08:00

als een gekooid beest
ijsbeert mijn geest
in mijn lijf op en neer

ik scandeer ik weet het
ik weet het ik weet het
niet meer

ik ben er geweest
of was ik er weer

de leugen is een lachend gezicht

2010-12-30T15:25:00.000-08:00

geen geniepige grimas
geen gluiperige grijns
maar een vrolijk rond
open gezicht zoals
van de bakker of
een zeer goede vriend

2010-12-29T16:34:00.000-08:00

de maan een medaillon in de nacht
de nacht een zwarte pantervacht
zijn vacht is naar het licht op jacht

2010-12-25T17:24:00.001-08:00

omdat er altijd sterren zijn
de hemel is een kamerplant
een kater op de vensterbank
een gieter vol met water
schoongewassen ramen
en het licht door de vitrage
opdat er altijd sterren zijn
de hemel in een kamerplant

2010-12-24T16:43:00.001-08:00

de leugen is een lachend gezicht

zang voor het gesprokene

2010-12-23T18:44:00.001-08:00

omhels in de longvissenkom
de longvin omhelzing kom
losvin komvis helsom

ik heb een papegaai in mijn nek
met een spraakgebrek

mijn handen twee grote vliegen
verdwijnen in de lucht
wortels in de lucht

een niesbui als een onweersbui
in de lucht statisch hangend in de lucht

daar haal ik mijn neus voor op
daar haal ik mijn neus voor

waar haal ik mijn neus door?

op

rammelrammelrammeltenen
marcherende middenvoetsbeentjes

poempoem
poempedoem
dadoem
doem doem

*

haar stem glijdt als water door het water
door mij heen

2010-12-22T17:49:00.000-08:00

ik ervoer dat zij kloeg
en ik loeg dat het woei

2010-12-21T12:35:00.000-08:00

er is geen verschil meer
tussen de woorden
en de dingen

een schaap is een schaap
het heet gras: het graast

het gras eet het gras
het schaap eet het schaap

het gras eet het schaap eet het gras
het gras heet het schaap heet het gras

er is geen verschil meer
tussen de dingen
en de woorden en de dingen

2010-12-20T14:47:00.001-08:00

de sneeuw brandt gaten in mijn ogen
zwarte vlekken vlokken samen
ik heb koorts koorts koorts
op mijn wangen lig je duivel
in mijn longen huil je
daemoon
maar mijn adem is nog niet bevroren
en mijn stem bezweert mijn bloed
ik ben een kloppend hart in al mijn spieren
ik ben het vierde paard de zevende trompet
ik schreeuw sneeuwblind mijn laatste naam
tot ik volledig ben bedolven
en naakt de nacht in ga

2010-12-19T15:07:00.000-08:00

ik ben de morgen als je lacht
ik ben de avond voor je tranen
in mijn handen bloemen ben je
en als je schrikt een struik vol vogels

de dageraad en daar zijn je lippen
de schaduw van de zon een regenboog
een wolk parfum stijgt uit mijn vingers op
en je vlucht een hemel kwetterend

2010-12-17T16:58:00.000-08:00

op de grens tussen trauma en herinnering
zet hij de snede
snijdt nieuwe littekens aan
een mes als fallussymbool
gestoken in haar vlees als in een schede
het lemmet dicht de wond
en opent het verleden

2010-12-16T15:51:00.000-08:00

sanderendaags toen ik in de kringloopwinkel was
zag ik aldaar een oude oude man die op de tast
langs menig tafelblad en boekenkast
zijn weg zocht naar de planken vol puzzels

daar aangekomen stond hij lang in diep beraad
met zijn gedachten, een hondje of een paard
hij keek zeer ernstig naar de voorbeeldplaat
en koos toen voor degene met de meeste stukjes

ik weet nog dat ik dacht: daar staat de eenzaamheid
een man die bij gebrek aan vrouw en een teveel aan tijd
op de keukentafel, na het eten, met geduld en met beleid
zijn avonden als een grote legpuzzel aaneenpast

was het dat ik werkelijk door iets als mededogen
voor deze oude baas ter plekke werd bewogen,
of vreesde ik het voorland voor mijn eigen handen
die oud en beverig en straks alleen gebleven

hun uren zullen vullen met het vullen van de gaten
in een puzzel van de kringloopwinkel: 50 cent
waarvan je er dan blijkbaar nog maar één kan betalen,
en was hij gewoon een cadeau voor zijn kleinzoon aan het halen

2010-12-15T15:42:00.000-08:00

De poes likt nauwgezet haar poezenpootje
En wrijft daarmee haar poezensnuitje schoon
Zij poetst zichzelf vakkundig op, met veel vertoon
Van waardigheid. Ik neem haar in het ootje:

Ik kroel haar kopje met mijn vingerkootje
Precies tussen haar oren. Maar als loon
Voor dit brutaal gedrag ontvang ik hoon
En nagels; en toch, en toch genoot je

Want even later, als ik mijn wonden lik,
De schrammen op mijn handen inspecteer
En ze beschouw als boete voor mijn zonden,

Bespring je mij—mijn schoot—ineens. Ik schrik.
Jij mauwt, alsof je zegt: ‘Aai mij maar weer.’
Dat zou je doen, als poezen praten konden.

2010-12-14T15:33:00.000-08:00

de sneeuw ligt als een nieuwe huid
over de aarde uitgespreid

2010-12-13T19:25:00.001-08:00

Zij is een leeuw uit maagdenhout gesneden
Een beitel klopte haar met zachte hand
Bewegend langs de nerven van haar leden
Tot beeltenis vol maan en woeste tand

Het soepel beest, waarin zij is beland,
Bewaakt en temt haar innerlijke vrede
Het blanke hout—dat aan de binnenkant
Nog zonder knoesten is—is moegestreden;

Haar klauwen heeft zij nimmer ingetrokken
De wereld viel haar aan, en zij sloeg terug
Zij heeft gevochten als een leeuw; als maagd

Werd zij onafgebroken opgejaagd,
Waardoor zij vechten moest—en moet—haar rug
Tegen de muur, alleen en onverschrokken

2010-12-12T16:53:00.000-08:00

het vuur is een aardbei een vrucht
op mijn wangen gegroeid als een baard

als je me aankijkt zijn daar je ogen
mijn lievelingsknikkers lieveling
jij hebt ze gewonnen voor altijd gewonnen
ik bewaar ze want je denkt aan mij
je bewaart me want je kijkt naar mij

het vuur is een aardbei een vrucht
op onze wangen het sap dat eruit druipt
als je lacht zijn daar je ogen als je lacht
en me aankijkt en ik terug lach en het vuur
is een zoen op onze lippen een vrucht
in mijn mond

vergeet

2010-12-10T16:15:00.000-08:00

zijn dichtader is dichtgeslibd
hersenverkalking bloedverdunning
dat zijn zo maar wat namen

niet drinken is ook geen optie
droog staat hij toch wel
staat hij toch wel overeind

er komt dagelijks een zwerm
vlinders bij hem langs, zwartgevleugeld
als vlekken voor zijn ogen

hij wrijft ze uit, die beesten
handenvol goudstof hij blaast
door de kamer en lacht

zoals een waanzinnige lacht
wanneer hij vertelt over de kat
die hij doodstak en op had gezet

zoals een oud vrouwtje een hoedje
napoleon een steek of gewoon
zoals jan met de pet dat deed

zo lacht hij en de wanden
wel de wanden zijn wit en ze krijsen
als een aap die een slang ziet

waarschuwingsignalen de sirene
en hij loopt op de klippen
zonder slipper, snijdt zijn voetzolen

open aan het scherpe bloedkoraal
dat noemde hij ooit ironisch
nu noemt hij het niet meer

de pijn is zijn vriend zoals
iemand die je gedag zegt
waardoor je voor even weer weet

dat je leeft; waarna je dat
dan weer vergeet, waarna je
dat dan weer

2010-12-09T16:11:00.001-08:00

in zijn schedel de zon
als een kroonluchter brandt
zo barsten zijn ogen
zo hangt hij zijn hersens te drogen

cimbalen zijn zijn gedachten
bliksemschichten lichtflitsen
de snelheid van statische elektriciteit

dan wordt de lucht in trilling gebracht
binnenin zijn borst bonst het
het bonst van buitenaf

de grens tussen de dingen lost op in zijn maag
in zijn slaap in zijn dwaal zijn naap
maalkwaal dansaap

hoe hoe hoe
hoezo zijn dat woorden gekocht
met zijn tanden

er flikkert in het donker altijd wel een mes
als een ster in de nacht flonkert
het koude staal het lonkt naar een dijbeen
begraaft daar zijn gulzig lemmet

en het schreeuwt als je lacht
en het barst achter zijn ogen
en de nagels krabben aan het pleisterwerk
dat hij staart naar het plafond
naar het kolkende duister

de spoken uit zijn jeugd die hem hem
achtervolgen nog steeds achtervolgen
en zijn ogen zijn gaten
waarin ze stromen in en uit

en hij grenst aan de slaap
en hij mort aan de waak
en daartussen daartussen
zijn dromen vervliegen
de uren verlopen
zijn hersens verbranden en het meurt
alsof iemand op het tapijt heeft gekotst

2010-12-08T19:25:00.000-08:00

de slang in mijn rug is kreupel geslagen
het onderbeen met name
zijn kaakgewricht volstaat niet meer
geen ei slik ik in
geen ei broed ik uit
het warme zand is verloren gegaan
nergens is het nog veilig
de vogel hebben vleugels
zij kunnen vliegen
de beesten hebben poten
zij kunnen rennen
maar ik ik ben kreupel
de slang in mijn rug is geworgd
door de handen die hem groot hebben gebracht

2010-12-07T14:41:00.000-08:00

zegt hij ik ben een reiziger en verdwijnt
in zichzelf een nest voor zijn vleugels
hij spreidt een bed voor zijn geweten
een rustplaats

zo zachtjes weggaan voor de dageraad verschijnt
op kousevoeten poezevoeten trippelend
in het duister in het huis in het duister
voor zij opstaat

‘nee het is geen afscheid als je nooit terugkomt
dan zeg je vaarwel of verrader’

zie zij opent haar gordijnen en het stroomt
het stoomt door de mist van haar tranen

zegt hij in mij is een kompas
overbodig
daar is het koud daar is het noorden
maar de poolster verbleekt in het zonlicht
en de kaart vervliegt als de geur van haar kamer
als ochtendmist

nu is het noenmaal genaderd hij stapt
vastberaden langs boom en beek
eet zijn brood gewoon gaande
alleen voor de wijn blijft hij staan
dan is het ergens weer avond
hij liep met de dag in zijn hand
maar kon haar niet dragen
hij zoekt dus een plek om te slapen

daar waar het licht is richt hij zijn passen
hij sloft als een man die te laat is
hij ontvangt geen geluk of genade
de herberg is vol zijn knapzak is leeg
zijn voeten versleten zijn route bekend
maar vergeten

2010-12-06T12:48:00.000-08:00

voor het voetduister het kermen
haarscheuren in het brilleglas
hij kan de stilte niet verdragen

in zee de geraamtes der schepen
schuren langs elkaar heen
zo golft het

hij opent zijn hand en een vader
zie het is een kerkklok brons
hoor het is een noodklok nodig

maar de vrouw ademt een eeuwigheid uit
in zijn navel zijn navel
schuurt het zand en haar tanden
haar vleugels haar snavel
hij weigert

de toren is een houten toren
het kraakt en de wind neemt
het klokgelui mee

de zeelui zij kermen zij kermen
schuren als de geraamtes der schepen
langs elkaar heen zo krijst de nacht

in het donker zo wacht hij op haar
die is verdronken en druipt van verdriet
de vogel op zijn schouder
de schoenen in zijn hand